شبکه انديشمندان قم
کد خبر : 233011
تعداد مشاهدات : 280

انقلاب ایران؛ بازدمیدن روح انقلابی گری و حماسه در کالبد بشر معاصر

به گزارش اداره روابط عمومی پژوهشگاه فرهنگ و اندیشه اسلامی، آیت ‏الله علی اکبر رشاد موسس و رییس پژوهشگاه و رییس شورای حوزه های علمیه استان تهران، در ابتدای درس خارج اصول روز شنبه مورخ ۲۱ بهمن ماه جاری در حوزه‏ی علمیه‏ ی امام رضا(ع) بیاناتی در خصوص راهپیمایی ۲۲ بهمن مطرح کرد که در ادامه مشروح سخنان ایشان از منظرتان خواهد گذشت:

حضور در راهپیمایی تکلیف شرعی و ملی است

این ایام، دهه فجر نامبردار شده و این نام گذاری ملهم از تعبیری است که حضرت امام رضوان الله تعالی علیه، راجع به ماهیت انقلاب داشته اند که: «انقلاب ما انفجار نور» بود. هرچند که این تعبیر استعاری و شاعرانه است، از دقت بسیاری برخوردار است. الحق که در عمق ظلمت مدرنیته و در تیه ظلم حکومتِ جور، این اتفاق یک انفجار بود و انفجار نور.

به این نکته، حتی رقبای ما و بلکه معارضین انقلاب نیز اذعان می کنند. من از بعضی سران ادیان که چهره های جهانی رهبری بعضی ادیان مهم اند، شنیده ام که اعتراف می کردند که امام آمد و در تاریخ چرخشی ایجاد کرد. در حالی که جهان یکسره و چهارنعله به سمت مادیت می تاخت و طی قرون اخیر و بعد از دوره رنسانس و نوزایی، باشتاب به سمت الحاد و سکولاریزم پیش می رفت، ایشان یکباره به تاریخ تغییر جهت داد و منشأ تحول در حیات کل بشر شد.

آنچه امام رضوان الله و سلامه علیه، در این قیام عظیم انجام دادند، در قیاس با اقدام بعضی از انبیاء موفق تر بود. ما در تاریخ انبیای بزرگی داشتیم که به رغم تلاش مستمر، ممتد، متمادی و ایثار و نثار وصف ناشدنی، توفیق چندانی به کف نیاوردند. خداوند متعال به این بزرگوار توفیق داد تا اتفاقاتی را رغم بزند که به جهت مساعدبودن شرایط این دوره، و مساعدنبودن ظروف و شرایط در مقاطع دیگر تاریخی، بعضی از انبیاء و اولیاء هم نتوانستند این مایه و این میزان توفیق را کسب کنند.

انقلابی که اولاً در اوج نشاط و قوت مدرنیته، در نقد و نقض آن واقع شد، و ثانیاً، به ظاهر، در اوج حاکمیت ادبیات مبارزاتی مارکسیسم و چپ اتفاق افتاد و ادبیات مبارزه را تغییر داد. این انقلاب، زبان مبارزه، منطق مبارزه، ابزار مبارزه، فرهنگ مبارزه را تغییر داد و با تغییر ساختاری آرمان های انقلابی، آرمان های جدیدی را جایگزین آرمان های رایج در میان مبارزان سراسر جهان کرد.

در یک سوی جهان گفته می شد که دین جزء عهد سنت است، روزگار آن سپری شده و دیگر متعلق به این زمانه نیست و قابل احیا نیست؛ اما ایشان آمد و دین را محور حیات قرار داد. در دیگرسوی جهان گفته می شد که دین افیون توده هاست و به کار مبارزه نمی آید؛ اما ایشان آمد و دین را ابزار، بلکه مبنای مبارزه و جهاد قرار داد و دقیقاً ناقضِ هر دو جامعه مسلط جهانی، یعنی لیبرالیسم و مارکسیسم، شد و این دو نگرش و نگاه را نسخ کرد.

مهم تر اینکه این انقلاب در روزگاری اتفاق افتاد که رسم انقلابی گری در حال زوال منسوخ شدن بود و لیبرالیسم موفق شده بود انقلابی گری را قبیح نشان دهد و تحت عنوان اصلاح گرایی، راه دیگری را پیش روی انقلابیون قرار دهد تا آنها را با شعار اصلاح گرایی، از انقلابی گری بازدارد. همه سعی قدرت ها این شده بود که انقلاب ها را منکوب کنند و کسانی را که داعی و مدعی انقلاب هستند به رفرمیسم دعوت کنند و همه انقلاب ها نیز منکوب و سرکوب شد؛ یعنی اکنون در کره زمین هیچ انقلابی سرپا نیست. درست در همان اوانی که امام انقلاب کرد، همگی انقلاب ها در حال افول بودند و همگی هم نابود شدند. اگر پیش از پیروزی انقلاب و یا احیاناً مقارن با انقلاب اسلامی، در گوشه وکنار جهان، چیزی هم از تحرکات انقلابی به چشم می خورد همگی از میان رفت و دیگر جایی نیست که مدعی انقلابی گری باشد.

این در حالی است که امام از نو روح انقلابی گری و حماسه را در کالبد بشر دمید و برخلاف تدابیر بسیار طولانی و پیچیده ای که قدرت های جهان و کانون های قدرت و ثروت به کار بسته بودند تا از شر انقلابی گری راحت شوند و تصور می شد که دیگر روزگار انقلابی گری و سخن گفتن از انقلاب سپری و منسوخ شده و عملاً هم همه انقلاب ها منکوب شدند، امام انقلابی را بنا گذاشت که دوام آورد. انقلاب ها عمر کوتاهی داشتند و معمولاً در حد یک قیام جواب می دادند. انقلاب هایی که حتی ما متأثر از آنها بودیم و علاقه مند بودیم و پیوسته با شوق خاصی از آنها سخن می گفتیم، مثل انقلاب الجزایر، عمرشان به پنج سال یا ده سال نمی رسید.

پیوسته وعده داده می شد که این انقلاب تا شش ماه دیگر، یا یکی دو سال دیگر تمام می شود، اما اکنون یک اربعین از این مسکر نورانی سپری شده و بالنده پیش می رود و مرزها را در نوردیده و یک منطقه را با آرمان های انقلابی درگیر کرده است. به جای افول و گراییدن به ضعف و سردی، روزافزون و بلکه لحظه افزون، فروغ افزا و رو به گسترش و ژرفایش است، و این مسئله به معضل ابرقدرت ها در جهان تبدیل شده است.

ابرقدرت هایی که توانسته بودند انقلابی را که نیمی از جهان را اشغال کرده بود و به لحاظ کمّی، جمعیت دو سوم جمعیت جهان را تحت سیطره داشت، تحت کنترل درآورند. کشورهای بزرگی چون چین، کشورهای شرقی و اقماری چین، کمونیست ها و شرقِ غرب و ابرقدرت مقابل ابرقدرت های غربی، یعنی شوروی با آن عظمت، به لحاظ کمّی جمعیت عظیمی از جهان را در اختیار داشتند. جمعیتی که در این بخش از جهان تحت سلطه چپ و در مجموع جریان مارکسیسم بود بسیار بیشتر از جمعیتی بود که در بخش دیگری از جهان تحت اشراف لیبرالیسم قرار داشت. آنها چنین جمعیتی را در قبضه داشتند و در کنار آن، شخصیت های عظیم، قدرت فراوان، سلاح بسیار و ثروت بسیار عظیمی را در اختیار داشتند؛ اما نتوانستند دوام بیاورند و رو به زوال گذشتند.

در همان اوان که قدرتِ مقابل، این دامنه وسیع و مجموعه گسترده را به فرسودگی و زوال سوق می داد، یکباره انقلاب اسلامی اتفاق افتاد. آنها تصور می کردند که مارکسیسم را به زانو درآورده اند و کار او به پایان می رود و درست هم بود؛ اما امام در همین زمان در پیام ماورای خود فرمودند که مارکسیسم به زباله دان تاریخ سپرده می شود؛ مبادا پس از سقوط، به امریکا پناه ببرید و ایشان این قطب جهانی را به دیانت و معرفت و عرفان و اسلام دعوت کرد.

در آن شرایطی که بزرگ ترین قدرت چپ و بزرگ ترین و وسیع ترین بلوک انقلابی و چپ رو به افول می رفت، یک مرتبه این انقلاب ظهور کرد و به رغم وعده های شش ماهه و یک ساله و امروز و فرداشدن که این انقلاب و این نظام برآمده از آن چیزی دوام نخواهد آورد، چهل سال دوام آورده، به کنار، بلکه پا را فراتر گذاشته و مرزها را درنوردیده.

آنها امروز دیگر با این مشکل روبه رو نیستند که انقلابی صورت گرفته که پایگاه و رژیم وابسته به آنها را نابود کرده؛ بلکه اکنون با این مشکل مواجه اند که کشورهای مختلفی تحت تیول و سیطره این انقلاب اند و این انقلاب در هر نقطه ای که اراده می کند در مقابل آنها می ایستد و با موفقیت هم می ایستد. آنها با این مشکل مواجه اند که چهل سال است که همواره در تمامی جبهه ها می بازند و چهل سال است که هرجا که این انقلاب اراده می کند با موفقیت سر بر می آورد.

همه این بازی هایی که در دوره های مختلف درآوردند، از کودتاهای پیاپی که تصور می کردند انقلاب با کودتا روی کار آمده و با کودتا هم می توان آن را برچید. بارها کودتا کردند و موفق نشدند و یا با شورش های حتی مسلحانه خیابانی و اخیراً نیز این اغتشاشات که اتفاق افتاد و تصور می کردند که خیلی مهم است. مهم تر از این اغتشاشات، شورش های قبلی بود. سال ۶۱ یک جریان با ۲۵۰۰۰ نیروی مسلح به خیابان آمد؛ یعنی یک لشکر جوان و جریّ به خیابان آمدند و در هم شکسته شدند. آن جریان خیلی قوی تر از اغتشاشات سال جاری بود. همین طور سال ۷۱، سال ۸۸، و پس از این هم از این وقایع اتفاق خواهد افتاد. اما این انقلاب عمیق تر و عظیم تر از آن است که به بادهای متعفنی که از غرب می وزد و ریشه در غرب دارد، از جا تکان بخورد و فردا ان شاءالله خواهیم دید که مردم درست مثل چهل سال پیش به صحنه خواهند آمد و تکلیف مردم هم همین است. هم تکلیف مردم است که به خیابان ها بیایند و هم حق آنهاست که اعلام موضع کنند و از حقوقشان دفاع کنند و بگویند ما این انقلاب را به وجود آورده ایم و پشت این انقلاب هستیم و حیات و زیست ما با این انقلاب پیوند خورده و از حقوق و حیات و هستی خودشان دفاع کنند.

این مسئله یک تکلیف شرعی است، به این اعتبار که از دین و میهن و آرمان های بلند الهی و خون سیصدهزار شهیدشان دفاع می کنیم. در عین حال تکلیف ملی هم هست، چون هویت ما به این انقلاب پیوند خورده و در دفاع از هویت ملی خود از چیزی فرو نمی گذاریم و ملت ایران، در همه تاریخ، نشان داده اند که در سراسر تاریخ، آنگاه که بحث هویت، ملیت، استقلال و حریت ایرانی بوده به صحنه آمده اند و در قبال خطرها و دشمن ایستاده اند.

در عین حال تکلیف ملی ما نیز هست که ان شاءالله به صحنه بیاییم و خداوند متعال هم وعده خود را عملی می کند؛ «ان تنصرالله ینصرکم»، و این، یاری خداوند متعال و یاری امام زمان علیه السلام است؛ یاری حضرت سیدالشهداء است و حضور در عرصه ها و خیابان ها در واقع پاسخی است به: «هل من ناصر ینصرنی» سیدالشهداء و شهدای مسیر آن بزرگوار.

مردم ما قطعاً درکی عمیق از شرایط دارند و من پیش بینی می کنم که همین اغتشاشات بی پایه و بی مایه و پریشانی که جریان های مختلف، با پشتیبانی غرب شکل دادند، مردم را امسال تحریک و تحریض کرده و از سنوات گذشته بانشاط تر، شورانگیزتر، کمّی تر و کیفی تر به صحنه خواهند آمد.

والسلام.


نظر شما



نمایش غیر عمومی
تصویر امنیتی :